The Challenge

In het kort: Laos is nu al prachtig. Vientiane blijkt een heel gemoedelijke stad. Schoon en alleraardigste mensen. We boeken een tour door de jungle voor de komende twee dagen en een klimsessie op echte rotsen. Maaike is door het dolle heen. Zij is een fervente klimster in de hal dus voor haar een droom die uitkomt. We doen een koffietje bij een fantastische Franse koffietoko en lopen door de stad, op zoek naar niks maar van alles vindend. Zo stuiten we op een heel leuke juwelier en Maaike en ik worden verliefd op dezelfde ring. We kopen 'm allebei en besluiten onze vriendschap ermee te bezegelen. Als kinderen zo blij keren we terug naar het hotel. S avonds eten we nog wat en dan....slapen! Hopen we...

De nacht is stukken beter dan alle voorgaande, we hebben zowaar wat kunnen slapen. We worden om 9 uur opgehaald bij het hotel en naar het busstation gebracht daar stappen we over in een grote bus en weg zijn we. De reizigerswereld is klein en in deze bus zitten ook de oudere Italiaanse dame die we gisteren al hadden ontmoet en de Koreaanse balletdanseres, die overigens Chinees blijkt te zijn. Bij deze gerectificeerd.
In tegenstelling tot wat ik gewend ben (en diegene die het Zuid Amerika avontuur hebben meebeleefd kunnen dat beamen) is dit een prima busrit. Af en toe stoppen om te plassen en vier uur later zijn we in Vang Vieng. Daar aangekomen is het haasten geblazen. Even snel een hostel boeken want we gaan die klimtrip doen. Hostel lukt meteen en later weten we ook waarom.

We springen in de truck en weg zijn we weer, op naar de wanden alwaar geklommen wordt. Maaike is er zo vol van. Ze roept wel 10 keer 'Ik ga lekker klimmen, ik ga lekker klimmen'. Het is geweldig om te zien hoe ook zij zo fanatiek met een sport bezig is. We komen aan bij de rivier en varen over met een bootje. Op de plaats van bestemming gaat het dan toch echt gebeuren: Maaike gaat klimmen in Laos!!! Om maar even aan te geven hoe blij ze daarmee was/is (ze stuitert nu nog).

Maaike mag eerst, dan kan ik even afkijken. Maak me enigszins zorgen want dit is compleet nieuw voor me. Heb vorig jaar een beginnerscursus gedaan waarvan ik ook nog de laatste les heb gemist dus ja, wat kan ik verwachten op een echte rots? Maaike laat zien er echt verstand van te hebben. Deze makkie-rots is heeft ze zo gedaan. Maar evengoed, ze is blij, blij, blij! Dan mag ik. Als een aap die is opgegroeid bij mensen thuis klim ik zonder enige vorm van techniek naar boven. Leuk man! Ik wil best nog een keer, hoewel m'n nek en hoofd zeggen dat ik dat beter niet kan doen. De tweede run is wat moeilijker en dus gaver als ik ook dat red. Maaike legt me wat dingen uit en ik breng ze, zo goed en zo kwaad als het kan, in de praktijk. Ik voel me stoer. Hang ik hier op m'n 40ste toch mooi aan een rots! Voor mij eindigt het plezier met een fijne migraine aanval maar Maaike klimt nog even door. Ze geniet, ze straalt, heerlijk om mee te maken. Helaas kan ik niet zo enthousiast doen op het moment van ervaren want m'n hoofd explodeert zowat van de pijn. Het was een fantastische ervaring maar de tol is hoog...

The Challenge

Het is zaterdag. Welke datum weet ik niet, en dat maakt voor het verhaal ook niet uit. We zijn net ingecheckt in het paradijs. Een bungalow aan de rivier in Vang Vieng met daarachter prachtig beboste bergen. Koeien lopen voorbij, een haan kraait en een gekko schiet weg in ons huisje. Ik kijk naar de wondjes op m'n arm en lach. Het was het allemaal waard. Moe en een paar blauwe plekken later hebben we de Challenge overleefd. En hoe! Als twee stoere chicks hebben we de afgelopen twee dagen de jungle getrotseerd...

Donderdagochtend, Vang Vieng

God wat zijn we blij dat we hier weggaan! Wat een vreselijke stad is dit. Althans, zo vinden wij. De tieners uit voornamelijk Frankrijk en Australië vinden het hier een walhalla. Het is lang niet meer zo erg als een paar jaar geleden (veel drugs en daardoor doden) maar het is nog steeds een soort Gersonisos van Laos. Drank, blote bovenlijfen, een hoop geschreeuw en nog meer gekots. Het is niet dat ik er te oud voor geworden ben, al zou je dat misschien denken, maar nee, dit heeft mij nooit aangetrokken. De nacht was dus weer lawaaiig en ik heb dankbaar gebruik gemaakt van m'n oordoppen.

We gaan vandaag 'The Challenge' doen. Een hike, wat abseilen, en het mooiste voor mij: ziplinen dwars door de jungle. Oh en een nachtje slapen in de jungle hoort ook bij het pakket, sterren kijken zonder omgevingslicht en genieten van de geluiden van het oerwoud. Eerst nog even voor ontbijt een pannenkoek met nutella eten op straat en dan de bus in voor een korte rit maar de start van onze hike.

We hebben er zin in, hoewel ik niet precies weet wat me te wachten staat. De open auto waar we inzitten stopt bij de rivier en daar doen we onze 'bepakking' aan. Onze dag (rug)zakjes, een helm (die we achteraf alleen maar voor de sier hebben meegenomen), een harnas, een slaapzak, wat proviand en water. De rivier blijkt onze eerste beproeving. We moeten er overheen op blote voeten. Niks mis mee hoor ik je denken. Nee op zich niet, behalve dat deze rivier vol ligt met stenen en ik behoorlijk poezelige prinsessenvoetjes heb. 'Da wotah cams oonly to heer' en Toad, onze gids, wijst daarbij naar net boven z'n enkels. Ik stroop mijn broek op en doe hem voor de zekerheid nog maar iets hoger. Dat blijkt geen overbodige luxe want voor ik het goed en wel doorheb is m'n broek tot boven de knieën nat. De stenen doen zo'n pijn aan m'n voeten dat ik m'n slaapzak en m'n schoenen in m'n hand vergeet en de slaapzak maakt water. Toad komt me helpen en geeft me een hand. Ik voel me net een baby... Een kwartier later, het ging immers (baby)stapje voor stapje, zijn we dan toch echt aan de overkant. Mijn hemel, m'n voeten voelen alsof ze er met zestien messen in hebben gestoken. Bikkel Maaike heeft er niet zo'n last van, gelukkig!

De sokken en schoenen mogen weer aan en de hike begint. We lopen door een groen landschap met die prachtige bergen op de achtergrond. Toad wijst een waterval aan, ergens hoog in die ene berg, daar achter de vallei. 'Daar gaan we heen', zegt hij trots. Ik slik een keer en realiseer me dat dit niet gewoon even een stukje lopen is. Door de vallei, die prachtig gekleurde bomen huist, lopen we als een soort fellowship richting de voet van de berg. Na de eerste 'col' rusten we even uit en eten we bananen. Krachtvoer zegt Maaike en dat blijkt enorm nodig. De tocht die volgt is een tocht van drie uur bergopwaarts. Eerlijk, het was best afzien, voor mij in elk geval. Ik ben niet meer zo fit als vroeger zo blijkt en met die harde realiteit word ik keihard geconfronteerd. M'n benen schreeuwen 'stop nou even' en m'n hoofd roept 'kom op, watje, dit kun je makkelijk, gewoon doorgaan!' Het hoofd wint. Gelukkig nemen we vaak even pauze om uit te rusten. We hadden overigens geluk met het weer. Het is bewolkt en dus 'maar' 28 graden.

De keuze

Toad geeft ons om 14 uur een uitdagende keuze: makkelijke route duurt nog 1,5 uur, moeilijke doch leukere route duurt nog 1 uur. Er is geen rocket science voor nodig om te bedenken dat de 1-uur durende route steiler zal gaan dan de andere. Die nemen we dus! We zijn er nou toch....

*hijg*, *puf*, *kreun*.....nou ik weet waarom ze dit de challenge noemen. Echt even afzien. We lijken wel een stelletje berggeiten die bijna loodrecht de berg op gaan. We hebben hulp hoor, en niet te vergeten, we zijn gezekerd. Langs de route hangen staalkabels waar we ons aan vast moeten maken. In de berg zijn ijzeren hand- en voetgrepen gemaakt waar je aan omhoog kunt klimmen. Stapje hoger, carabiner los, carabiner vast aan de volgende staalkabel en weer door, weer twee treden, een rots en weer de carabiner opnieuw vastmaken. Nou, en dat dan ongeveer een uur lang. Plaatje in je hoofd? Mooi, dan is de tocht hierbij klaar.

Met zwaar vermoeide benen en wederom hoofdpijn komen we aan bij een hut helemaal boven op de berg. De hut is een soort mega-blokhut, van hout, en met drie kamers. In die kamers is niets, gewoon de houten vloer en that's it. Op de grote veranda liggen onze matrassen, nou ja, 2,5cm dikke matjes waar de kapok aan alle kanten uitkomt. Ik stort mezelf op zo'n matje om vervolgens binnen een minuut in slaap te vallen. Ogenschijnlijk direct word ik wakker want we gaan dan ook nog even abseilen van de waterval. Al gapend hijs ik mezelf weer in het harnas, laat toch voor de zekerheid m'n telefoon achter en weg zijn we weer, de jungle in. Gelukkig was het maar 10 minuten naar boven lopen en klauteren en dan staan we bovenaan een waterval. Het is geen regenseizoen dus de stroom water valt mee. 'Sjoe ket wet', zegt Toad. Shit, ik wil geen natte schoenen. 'Can do socks', beveelt hij ons aan. Ik maak me natuurlijk weer druk om die stenen en het water dus twijfel, maar sokken worden het. Ik mag eerst en ik vind het eng man! De rotsen gaan loodrecht naar beneden en wat als ik een fout maak? Je moet je eigen touw laten vieren en mijn ervaring op dit gebied is nihil. Dit kan zo'n horrorverhaal worden en ik zie de krantenkoppen al staan: 'Nederlandse vrouw dood gevonden in ravijn in Laos'..... Ik kijk naar het gezicht van Maaike om steun te zoeken en zeg dat ik er een slecht gevoel bij heb. Ze kijkt me aan als een hert dat in de koplampen van de jager kijkt. Een hele geruststelling dus. Ik kijk nog eens naar beneden en nog eens naar Maaike, die geen enkele poging onderneemt om me te pushen. Ze vindt het net zo eng als ik. Mijn bravoure zegt dat ik moet gaan, maar mijn hoofd zegt dat ik geen risico hoef te nemen. Mijn broer zei laatst dat je banger wordt als je ouder wordt. Ik denk dat hij gelijk heeft maar wil er niet aan toegeven. Ik verzamel al mijn moed bij elkaar en dan hang ik mezelf over de rots. Daar ga ik.....langzaam laat ik het touw vieren en stap rustig voet voor voet naar beneden. So far, so good. De totale afstand die we moeten afleggen is 30 meter. Ik kijk naar boven en zie Maaike kijken. Ik weet dat ze het ook gaat doen en nu haar bundel moed staat te verzamelen. Ik zet weer een stapje en zak. Het touwt viert en ik bungel soms wat onhandig. De rotsen zijn ongelijk, dus ik moet goed kijken waar ik mijn sokjes neerzet. Dan begin ik nat te worden. Ik zit behoorlijk dicht bij de waterval en hoor Toad iets roepen. Ik kijk omhoog en zie hem wijzen. Ik moet naar links, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. En dan zet ik mijn voeten te dicht bij elkaar en klap tegen de wand. Auw! Schaafwond op m'n arm. Ik worstel me weer tegen de wand met m'n voeten en hang. Even bijkomen. Ik ben er bijna vertel ik mezelf en zie de onderste rots inderdaad dichterbij komen. Nog een laatste sprongetje en dan.....glijd ik uit! Ik laat in de paniek mijn touw los maar heb goddank de helderheid van geest om het te pakken. Door deze actie schiet ik on een seconde twee meter naar beneden en de adrenaline giert door m'n lijf. Zo'n 50cm boven het bewuste rotsblok waar ik op moest eindigen hang ik, bezweet en volkomen van de leg, te hangen. Klungelig zet ik mijn voeten neer en slaak een zucht van verlichting, ik ben er....

Ik maak het touw los zodat Toad het naar zich toe kan halen voor Maaike. Tussen het laatste rotsblok en de droge jungle zit nog een watertje. Volgens Toad is dat maar enkeldiep. Ja die kennen we inmiddels dus ik verwacht kniediep. Ik zet een stap in het water en dat blijkt tot aan m'n middel te komen. Kletsnat loop ik de rotsen weer op en gooi er een paar woorden uit die ik hier niet zal herhalen. Het wordt straks koud en met natte kleding betekent dat kou lijden! Nou ja, dat zien we dan wel weer. Eerst met spanning naar Maaike kijken. Ook zij komt gelukkig ongeschonden maar wel zeiknat beneden. We zijn ongelooflijk trots op onszelf en op elkaar en voldaan lopen we terug naar de hut.

Die avond genieten van alles wat we vandaag in onze ogen hebben bereikt. Ik kruip in m'n slaapzak anders word ik niet warm. Met slaapzak en al eten we bij een vuurtje en hangen de natte kleding te drogen. We praten met de gidsen over Laos en over hoe weinig mensen deze tour doen. Goh, wat gek...

De nacht is lang en koud. We liggen er al om 19.30 uur in en als ik om 21.00 uur wakker word omdat ik moet plassen denk ik dat het al veel later is. Nee hoor, je mag nog 10 uur op dat heerlijke matje liggen in de kou. Buiten laat de volle maan zich zien en ik heb niet eens een zaklantaarn nodig om naast het huisje in de jungle te plassen. Ik hoor krekels en prijs mezelf een enorme bofkont dat ik dit (weer!) mag meemaken. Om 01.00 en om 04.00 uur herhaalt dit ritueel zich. Heeft vast niks te maken met de rijk geschonken Lao Lao.

Aan alles komt een eind en dus ook aan déze weer zeer bijzondere nacht. Maaike is zo lief om mij m'n bijna droge kleding aan te geven. Ik trek het in mijn slaapzak aan, dan is het snel helemaal droog. Als ik warm genoeg ben, kom ik eruit. De koffie staat al klaar en het ontbijt wordt opgediend. Ik ben niet zo van de sticky rice op een nuchtere maag dus verder dan wat meloen kom ik niet.

En dan is het tijd voor het tweede deel van de challenge. Naar beneden en dus echt mijn ding. We vliegen als apen door de jungle aan staalkabels, ook wel ziplining genoemd. We doen nog wat abseiling en natuurlijk lekker naar beneden wandelen. M'n tenen doen er nog zeer van. Om 14 uur zij we weer bij mijn vriend de rivier. Nee hè?! Niet weer die pijn in m'n voeten! Ik zie een groep kayackers staan aan de overkant en roep gekscherend of we niet kunnen worden opgehaald. En wonder boven wonder.....een collega van de twee gidsen pakt z'n boot en haalt ons zowaar op. Wat ongelooflijk fijn!

We typen nu allebei verwoed onze avonturen onder het genot van enkele honderden krekels buiten. Het is een heerlijk rustgevend geluid. Spierpijn, maar geen hoofdpijn en ontzettend trots gaan we zo heerlijk slapen.

Hoe is 't in Nederland? Beetje koud hoor ik? ;-)

Laatste foto's

Reacties 3

Sonja 07-02-2015 17:29

Wat een mooie belevenis om op jullie lijstje erbij te schrijven. Trots op jullie lef en beetje jaloers op al het mooi. Geniet xxx

Mark en Nancy 08-02-2015 12:29

Lieve Adriënne en Maaike,
Wat een top verhalen weer! Al zijn we heel erg blij dat jullie dit klim/klauter/abseil avontuur goed zijn doorgekomen.
Geniet met volle teugen mädels.
Liefs Mark en Nancy

Sacha 18-02-2015 13:47

Waar blijft nou dat volgende verhaal? Snik!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer